CRPS

سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده(CRPS) چیست؟


سندرم درد منطقه‌ای(ناحیه‌ای) پیچیده (CRPS) اصطلاحی گسترده است

که درد و التهاب اضافی و طولانی مدت را در پی آسیب دیدگی بازو یا پا توصیف می کند.

CRPS دارای اشکال حاد (اخیر ، کوتاه مدت) و مزمن (بیش از شش ماه طول می کشد) است.

CRPS قبلاً به عنوان دیستروفی سمپاتیک رفلکس (RSD) و علت شناسی شناخته می شد.

مبتلایان به CRPS ترکیبی از درد خود به خودی یا درد اضافی دارند

که بسیار بیشتر از حد طبیعی است که بدنبال چیزی خفیف مانند لمس باشد.

علائم دیگر شامل تغییر در رنگ پوست ، دما و یا تورم در بازو یا ساق پا در زیر محل آسیب است.

اگرچه CRPS با گذشت زمان بهبود می یابد ، اما در اکثر افراد سرانجام از بین می رود ،

موارد نادر شدید یا طولانی مدت به شدت ناتوان کننده است.

بیشتر بیماری های CRPS به دلیل عملکرد نامناسب فیبرهای عصبی فیبر C محیطی ایجاد می شوند که پیام های درد را به مغز منتقل می کنند.

 شلیک بیش از حد آنها همچنین باعث التهاب طراحی شده برای بهبود و استراحت پس از آسیب می شود.

 

 

 

CRPS

 

 

 

 در بعضی از افراد آسیب عصبی واضح است اما در برخی دیگر ممکن است به یک متخصص برای تعیین و درمان آسیب نیاز باشد.

  • از نظر تاریخی ، زمانی که عدم اطمینان از آسیب دیدگی دقیق عصب وجود داشت ، افراد دارای CRPS-I (قبلاً RSD نامیده می شدند) طبقه بندی می شدند.

  • بعد از اینکه پزشک عصب خاص آسیب دیده را تشخیص داد ، افراد مبتلا به CRPS-II تشخیص داده می شوند (که قبلاً به نام علت شناسی شناخته می شد).

  • بسیاری از افراد دارای برچسب CRPS-II آسیب های گسترده تری دارند که همچنین باعث آسیب به اعصاب رفتن به عضلات (اعصاب حرکتی) می شود

  • و باعث ضعف و جمع شدن عضلات در مناطق خاص می شود و شناسایی آن را آسان تر می کند.

  • اعصاب حرکتی حرکت عضلات را تحت کنترل آگاهانه کنترل می کنند ، مانند عضلات مورد استفاده برای راه رفتن ، گرفتن چیزها یا صحبت کردن.

از آنجا که هر دو نوع CRPS علائم یکسانی دارند ، ممکن است هر دو در اثر آسیب عصبی ایجاد شوند ،

اگرچه آسیب های عصبی در CPRS I معمولاً ظریف تر بوده و مورد توجه قرار نمی گیرند.

CRPS بیشتر در خانمها دیده می شود اما در هر سنی ممکن است بروز کند و حداکثر آن در حدود 40 سالگی است.

این مورد در افراد مسن که التهاب کمتری بعد از آسیب دیدگی دارند و در کودکان خردسال که خیلی سریع و کامل بهبود می یابند نادر است.

نتیجه CRPS بسیار متغیر است:

  • اکثر بیماری ها خفیف هستند و طی چند ماه تا چند سال با رشد مجدد عصب آسیب دیده بهبود می یابند.

  • اگر این اتفاق نیفتد ، علائم می توانند باعث ناتوانی طولانی مدت شوند.

  • نتیجه نه تنها به شدت آسیب اصلی بلکه به سلامت عمومی و عصبی زمینه ساز شخص بستگی دارد.

  • افراد جوانتر ، کودکان و نوجوانان تقریباً همیشه بهبود می یابند ، مانند بزرگسالان مسن با گردش خون و تغذیه خوب.

  • سیگار کشیدن همانند دیابت و شیمی درمانی قبلی مانع اصلی در تولید مجدد اعصاب است.

  •  از بین بردن موانع بهبودی ، شانس و سرعت بهبودی را افزایش می دهد.

  • افراد کمیاب با وجود درمان ، درد شدید و ناتوانی طولانی مدت را تجربه می کنند.

  • این ممکن است نشان دهنده وجود مشکلات جداگانه زمینه ساز تداخل در بهبودی باشد که نیاز به آزمایش و درمان اضافی دارد.

به دلیل علائم متنوع ، این واقعیت که علائم ممکن است با گذشت زمان تغییر کند و

مشکل در یافتن یک علت مثبت در بعضی موارد ، درمان CRPS سخت است.

 هیچ درمانی وجود ندارد که به سرعت CRPS را درمان کند.

 

 

بیشتر بخوانید:استئومیلیت(Osteomyelitis)-بیماری عفونی استخوان‌ها

 

 

 

علائم سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده(CRPS) چیست؟


اکثر افراد همه این علائم را ندارند و تعداد علائم به طور معمول در دوران نقاهت کاهش می یابد.

  • درد بدون دلیل یا خود به خودی که می تواند ثابت باشد یا با فعالیت نوسان داشته باشد.

  •  برخی می گویند این احساس “سوزش” یا “سوزن” است ، یا انگار اندام آسیب دیده تحت فشار است.

  •  با گذشت زمان ، اگر اعصاب به طور مزمن ملتهب باقی بماند ،

  • درد می تواند گسترش یابد و بیشتر یا کل بازو یا پا را درگیر کند ، حتی اگر ناحیه آسیب دیده در اصل کوچکتر باشد.

  •  در موارد نادر ، درد و سایر علائم در یک مکان منطبق بر روی اندام مقابل رخ می دهد.

  •  تصور می شود که این “درد آینه” منعکس کننده درگیری ثانویه سلولهای عصبی نخاع (سلولهای عصبی) است.

  •  آینه درد شدت کمتری دارد و با بهبود اعصاب آسیب دیده برطرف می شود.

  • درد اضافی یا طولانی مدت پس از استفاده یا تماس.

  •  حساسیت اغلب در ناحیه آسیب دیده وجود دارد که به آن آلودینیا می گویند ،

  • در این حالت لمس سبک ، تماس بدنی طبیعی و استفاده توسط فرد بسیار دردناک احساس می شود.

  •  برخی پس از یک محرک خفیف دردناک مانند خراش سنجاق ، که به عنوان هایپرالژی شناخته می شود ، متوجه درد شدید یا طولانی مدت می شوند .

  • تغییر در درجه حرارت پوست ، رنگ پوست یا تورم اندام آسیب دیده. 

  • بازو یا پای آسیب دیده ممکن است نسبت به اندام مقابل گرمتر یا سردتر شود.

  • پوست اندام آسیب دیده ممکن است تغییر رنگ داده و لکه دار ، آبی ، بنفش ، خاکستری ، رنگ پریده یا قرمز شود.

  • این علائم پوستی به طور معمول نوسان دارند زیرا نشان دهنده جریان غیر طبیعی خون در منطقه است.

  • باز و بسته شدن رگهای خونی کوچک زیر پوست توسط فیبرهای عصبی C که در CRPS آسیب دیده اند کنترل می شود.

 

 

 

CRPS

 

 

 

  • تغییر در بافت پوست

  • با گذشت زمان ، عدم تحویل کافی اکسیژن و مواد مغذی باعث تغییر بافت پوست در اندام آسیب دیده می شود.

  • در بعضی موارد ، براق و نازک می شود ، در برخی دیگر ضخیم و پوسته پوسته می شود

  • . جلوگیری از تماس یا شستن پوست دردناک به این تجمع کمک می کند.

  • تعریق غیر طبیعی و رشد ناخن و مو. 

  • روی اندام آسیب دیده ، مو و ناخن ممکن است به سرعت غیر طبیعی رشد کنند ، یا اصلاً رشد نکنند ،

  • و افراد ممکن است متوجه لکه های تعریق زیاد یا تعریق نکردن شوند.

  •  همه تحت کنترل عصبی هستند و تحت تأثیر گردش خون محلی قرار می گیرند.

  • سفتی در مفاصل آسیب دیده.

  •  این مشکل رایج این است که کاهش حرکت منجر به کاهش انعطاف پذیری تاندون ها و رباط ها می شود.

  • رباط ها یا تاندون های تنگ گاهی اوقات اعصاب را می مالند یا فشار می دهند تا علت داخلی CRPS در افرادی که آسیب خارجی ندارند ، ایجاد شود.

  • هدر رفتن یا رشد بیش از حد استخوان

  • در اندام های مبتلا به CRPS ، استخوان هایی که از اعصاب آسیب دیده سیگنال دریافت می کنند ، به ندرت تحت تأثیر قرار می گیرند.

  • این ناهنجاری ها اغلب در اشعه ایکس یا تصویربرداری دیگر در جایی مشاهده می شود

  • که به متخصصان کمک می کند تا مکان آسیب عصبی را مشخص کرده و بهترین روش های درمانی را شناسایی کنند.

  • نواحی خشن یا بزرگ استخوان ، مانند پس از شکستگی خوب بهبود نیافته یا از کیست استخوان ،

  • می تواند باعث تحریک اعصاب در حال عبور و شروع یا طولانی شدن CRPS شود.

  • اختلال در قدرت و حرکت عضلات.

  •  اکثر افراد مبتلا به CRPS صدمه مستقیم به رشته های عصبی که عضلات کنترل کننده حرکت عضلات را کنترل می کنند ، ندارند.

  • با این حال ، بیشتر گزارش ها توانایی حرکت قسمت آسیب دیده بدن را کاهش می دهد.

  • این معمولاً به دلیل درد و ناهنجاری در ورودی حسی است که به هماهنگی حرکات کمک می کند.

  •  همچنین ، التهاب اضافی و گردش خون ضعیف برای عضلات سالم نیست.

  • بیماران نادر از حرکات غیرطبیعی اندام آسیب دیده ، حالت غیر طبیعی ثابت به نام دیستونی و لرزش یا لرزش گزارش می کنند.

  •  اینها می توانند گسترش ثانویه فعالیت عصبی آشفته به مغز و نخاع را منعکس کنند.

  •  بیشتر آنها در طی بهبود CRPS به خودی خود برطرف می شوند ،

  • اما برخی از افراد برای طولانی شدن تاندون های منقبض شده و بازگرداندن انعطاف پذیری و موقعیت طبیعی به جراحی ارتوپدی نیاز دارند.

 

 

بیشتر بخوانید:بیماری استیل بزرگسالان (AOSD) -بیماری التهابی نادر

 

 

 

چه عواملی باعث بروز سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده(CRPS) میشود؟


بیشتر CRPS در اثر آسیب به سلولهای عصبی حسی محیطی آسیب دیده و یا اختلال در آنها ایجاد می شود ،

که پس از آن اثرات ثانویه ای بر نخاع و مغز دارد. سیستم عصبی مرکزی از مغز و نخاع تشکیل شده است.

سیستم عصبی محیطی شامل سیگنالینگ عصبی از مغز و نخاع به سایر قسمتهای بدن است.

مشخص نیست که چرا بعضی از افراد به CRPS مبتلا می شوند در حالی که دیگران با ضربه مشابهی روبرو نیستند.

 در بیش از 90 درصد موارد ، CRPS در اثر ضربه عصبی یا آسیب دیدگی اندام آسیب دیده

که به نازک ترین رشته های عصبی حسی و خودمختار آسیب می رساند ، ایجاد می شود. 

این “ الیاف کوچک ” – که فاقد غلافهای ضخیم میلین هستند (یک پوشش محافظ ، مانند عایقی که سیم را احاطه کرده است)

– احساس درد ، خارش و دما را منتقل می کنند و رگهای خونی کوچک و سلامت تقریباً همه سلولهای اطراف را کنترل می کنند.

معمول ترین اقدامات یا فعالیت هایی که منجر به CRPS می شوند عبارتند از:

  • شکستگی.این شایعترین علت ، به خصوص شکستگی مچ دست است.

  • اعصاب می توانند از یک استخوان جابجا شده یا خرد شده ، یا فشار از یک گچ محکم آسیب ببینند.

  • گچ های بسیار محکم یا دردناک باید بلافاصله قطع و جایگزین شوند تا از بروز این عارضه جلوگیری شود.

  • عمل جراحی. برش جراحی ، جمع کننده ها ، موقعیت ، بخیه یا جای زخم بعد از عمل می تواند باعث آسیب عصبی شود.

  •  گاهی اوقات می توان علت را شناسایی و ترمیم کرد ، اما CRPS حتی پس از جراحی خوب نیز ایجاد می شود.

  • پیچ خوردگی / کشیدگی پارگی بافت های همبند ، یا ضربه علیتی ، می تواند باعث حرکت بیش از حد مفصلی شود که اعصاب اطراف را کش می دهد.

  • آسیب های کمتر مانند سوختگی یا بریدگی. اینها علائم مشهودی از صدمات است که ممکن است به اعصاب زیرین نیز آسیب برساند.

  • بی حرکتی اندام (اغلب ناشی از ریخته گری).

  •  علاوه بر فشار ناگهانی بر روی اعصاب و محدود کردن جریان خون در دست و پاها مانند موارد فوق ،

  • گچ باعث می شود که برای مدت طولانی از اندام استفاده نشود و آن را از ورود حسی محروم کند.

  • پس از حذف گچ ، نورون ها به زمان نیاز دارند تا مجدداً با سیگنالینگ عادی سازگار شوند.

  • نفوذهای بسیار نادر ، مانند برش یا چوب سوزن ، می توانند به طور تصادفی یک عصب حسی سطحی را سوراخ کنند.

  • متخصصان اعصاب با نقشه برداری از تغییرات حسی روی پوست به مکان یابی عصب آسیب دیده کمک می کنند.

  •  آسیب های عصبی نافذ بزرگتر در حالت ایده آل بلافاصله با جراحی ترمیم می شوند

  • تا فیبرهای عصبی بریده شده دوباره به قسمت عصبی دورتر برگردند تا دوباره با بافت های هدف متصل شوند.

  • کمتر از 10٪ از افراد مبتلا به CRPS هیچگونه صدمه صحیحی از ضربه را گزارش نکردند.

  •  در اینجا ، علت اغلب آسیب عصب داخلی تشخیص داده نشده است.

  • اینها شامل مالش اعصاب یا اتصال به هم در برابر ساختارهای داخلی سخت یا جای زخم است.

  •  لخته های ریز گاهی جریان خون در یک عصب را مسدود کرده و آن را زخمی می کنند.

  • به ندرت ، تومور جدید ، عفونت (مانند جذام) یا عروق خونی غیرطبیعی عصب را تحریک می کند.

  • CRPS جدید بدون دلیل مشخص نیاز به ارزیابی کامل برای بررسی مشکلات داخلی دارد.

 

 

 

CRPS

 

 

گردش خون ضعیف می تواند مانع بهبودی عصب و بافت شود.

 آسیب دیدن فیبرهای کوچک که جریان خون را کنترل می کنند ، علائم بسیاری از CRPS را ایجاد می کند.

 رگهای خونی در اندام آسیب دیده می توانند گشاد شوند (به طور گسترده تری باز شوند)

و مایعات را به بافت اطراف نشت کنند و باعث قرمز شدن و تورم پوست شوند.

 این می تواند عضلات زیرین و بافتهای عمیق تری را از اکسیژن و مواد مغذی محروم کند ،

که می تواند باعث ضعف عضلات و درد مفاصل شود.

هنگامی که رگ های خونی پوست بیش از حد منقبض می شوند

(گیره پایین می رود) ، پوست سرد ، سفید ، خاکستری یا مایل به آبی می شود.

CRPS فقط در اندام ها ایجاد می شود زیرا گردش خون در آنجا محدود است.

 خون شریانی که به سمت دست ها و پاها پایین می آید باید با گرانش مبارزه کند تا به سمت بالا در رگهای قلب برگردد.

 آسیب به فیبر C می تواند مانع این امر شود و به مایعات خون اجازه می دهد

تا در اندامی باقی بمانند که در آن تورم جریان خون را باز می گرداند.

گردش خون آهسته مانع رساندن اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز برای بهبود می شود و گاهی باعث گسترش آسیب سلولی می شود.

 شکستن چرخه با کاهش تورم اندام و بازگرداندن گردش خون اغلب کلیدی است که اجازه می دهد بهبودی آغاز شود.

  • افراد باید هنگام استراحت یا خوابیدن ، دست و پاهای مبتلا به CRPS را بالا نگه دارند تا به بازگشت مایعات اضافی به قلب کمک کنند.

  • برای بهبود گردش خون و اکسیژن رسانی ، هر روز ورزش – حتی اگر فقط برای چند دقیقه انجام شود – بسیار مهم است.

  • فیزیوتراپیست ها و کاردرمانگران می توانند به یک رژیم ورزشی کمک کنند.

  • برای برخی از افراد ، جوراب های فشاری یا آستین ها می توانند تورم را بخصوص هنگام ایستادن محدود کنند.

سایر تأثیرات بر CRPS عبارتند از:

سلامت عصبی ضعیف.

 شرایطی مانند دیابت یا قرار گرفتن در معرض سموم عصبی می تواند مقاومت اعصاب را کمتر کند.

 افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی تعمیم یافته ممکن است قادر به رشد مجدد سلول های عصبی خود

در اثر آسیب یا استرس نباشند که در عصب های سالم مشکلی ایجاد نمی کند.

 کلید بهبود CRPS بهبود سلامت عمومی عصب با از بین بردن یا بهبود شرایطی است که رشد مجدد عصب را کند می کند.

درگیری سیستم ایمنی بدن. سلول های عصبی فیبر C

با سلول های ایمنی بدن نیز ارتباط برقرار می کنند تا به ما در بهبود آسیب ها کمک کند.

 سیگنالینگ عصبی اضافی یا طولانی مدت می تواند

سلولهای ایمنی بدن را در اندام آسیب دیده تنظیم کند ، و همینطور گردش خون ضعیف مرتبط با CRPS.

برخی از افراد مبتلا به CRPS سطح موضعی مواد شیمیایی التهابی

به نام سیتوکین را افزایش می دهند که به قرمزی ، تورم و گرما در اندام مبتلا به CRPS کمک می کند.

 CRPS بیشتر در افراد مبتلا به سایر بیماریهای التهابی و خودایمن مانند آسم شایع است.

 برخی از افراد مبتلا به CRPS ممکن است دارای آنتی بادی غیرطبیعی باشند که باعث حمله ایمنی به فیبرهای کوچک می شود.

ژنتیک ژنتیک ، همراه با محیط ، بر توانایی هر فرد در بهبودی از آسیب تأثیر می گذارد.

خوشه های نادر خانواده CRPS گزارش شده است.

 CRPS خانوادگی ممکن است با شروع زودتر ، دیستونی بیشتر و درگیری بیش از یک اندام شدیدتر باشد.

 

بیشتر بخوانید:آرتریت واکنش پذیر یا سندرم رایتر (Reiter’s syndrome)

 

 

سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده(CRPS) چگونه تشخیص داده میشود؟


هیچ آزمایش خاصی نمی تواند CRPS را تأیید و عصب آسیب دیده را شناسایی کند.

تشخیص شامل موارد زیر است:

  • معاینه دقیق توسط پزشکی مانند متخصص مغز و اعصاب ، ارتوپدی یا جراح پلاستیک آشنا به الگوهای طبیعی آناتومی عصب حسی.

  •  این که بیماران طرح کلی غیرطبیعی ترین پوست خود را ترسیم کنند ، اغلب عصب آسیب دیده را نشان می دهد.

  • مطالعات انتقال عصب برخی از آسیب های عصبی مرتبط با CRPS را تشخیص می دهد

  • (برخی از آسیب ها شامل شاخه های کوچک عصبی است که از این طریق قابل تشخیص نیست).

  • تصویربرداری از اعصاب توسط سونوگرافی یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) ،

  • که به آن نوروگرافی تشدید مغناطیسی (MRN) نیز گفته می شود ،

  • گاهی اوقات آسیب اساسی عصب را نشان می دهد.

  •  ناهنجاری های مشخصه استخوان و مغز استخوان در MRI می تواند به شناسایی عصب آسیب دیده کمک کند.

  • اسکن سه فاز استخوان (با استفاده از رنگ) گاهی اوقات تحلیل استخوان اضافی مرتبط با CRPS

  • (تجزیه و جذب طبیعی بافت استخوانی به داخل بدن) را نشان می دهد ، که می تواند به تشخیص و محلی سازی کمک کند.

از آنجا که CRPS به طور کلی با گذشت زمان بهبود می یابد ، تشخیص در اوایل اختلال آسانترین است و نباید به تأخیر بیفتد


کلینیک کاردرمانی،گفتاردرمانی و توانبخشی توان افزا اصفهان،با کادر مجرب و حرفه ای در زمینه های تشخیص،
درمان و بهبود انواع اختلالات،ناهنجاری ها و آسیب های جسمی و ذهنی کودکان و بزرگسالان،
در خدمت شما هموطنان عزیز از سراسر کشور میباشد.

شماره تماس جهت نوبت دهی و مشاوره رایگان:۰۳۱۳۲۷۴۴۲۳۲-۰۹۳۰۳۱۲۶۴۷۵

آدرس:اصفهان ؛ خیابان هشت بهشت شرقی؛ خیابان لاهور؛ نبش کوچه ۶۰ و ۶۲

 اینستاگرام کلینیک تخصصی نصر:(اینجا کلیک کنید)

 


 

سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده(CRPS) چگونه درمان میشود؟


بیشتر موارد زودرس یا خفیف به خودی خود بهبود می یابند. درمان در مواقعی که زودهنگام شروع شود موثر است.

درمان های اولیه که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

توانبخشی،کاردرمانی، فیزیوتراپی.

این تنها مهمترین روش درمانی CRPS است.

حرکت دادن اندام یا قسمت بدن دردناک باعث بهبود جریان خون و کاهش علائم گردش خون می شود ،

همچنین انعطاف پذیری ، قدرت و عملکرد را حفظ می کند.

توانبخشی اندام آسیب دیده به جلوگیری و یا

معکوس کردن تغییرات ثانویه نخاع و مغز در ارتباط با عدم استفاده و درد مزمن کمک می کند.

 کاردرمانی می تواند به افراد کمک کند تا روش های جدیدی برای فعال شدن و بازگشت به کار و کارهای روزمره خود بیاموزند.

روان درمانی افراد مبتلا به CRPS شدید معمولاً دچار مشکلات روانی ثانویه از جمله افسردگی ،

اضطراب موقعیتی و گاهی اختلال استرس پس از سانحه می شوند.

 اینها درک درد را افزایش می دهند ، فعالیت و عملکرد مغز را بیشتر کاهش می دهند

و مراجعه به مراقبت های پزشکی و توان بخشی و بهبودی را برای بیماران سخت می کند.

درمان روانشناختی به افراد مبتلا به CRPS کمک می کند تا بهتر و بهتر بهبود یابند.

تصاویر موتور درجه بندی شده. 

به افراد تمرینات ذهنی آموزش داده می شود از جمله

نحوه شناسایی اعضای دردناک چپ و راست بدن هنگام نگاه کردن به آینه

و تجسم حرکت دادن آن قسمتهای دردناک بدن بدون حرکت واقعی آنها.

 تصور می شود که این سیگنال های حسی غیر دردناک را به مغز ارائه می دهد

که به تغییر مغز کمک می کند و باعث طولانی شدن CRPS می شود.

داروها چندین کلاس دارو برای CRPS م effectiveثر گزارش شده است ،

به ویژه در اوایل بیماری تجویز می شود.

با این حال ، هیچ یک از طرف سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید نشده اند

که به طور خاص برای CRPS به بازار عرضه شود و هیچ دارویی یا ترکیبی منفرد در همه افراد تضمین نمی شود.

 داروهایی که اغلب برای درمان CRPS استفاده می شوند عبارتند از:

  • استامینوفن برای کاهش درد همراه با التهاب و درگیری استخوان و مفصل.

  • داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDS) برای درمان درد و التهاب متوسط ​​، از جمله آسپیرین بدون نسخه ، ایبوپروفن و ناپروکسن در دوزهای کافی.

  • داروهایی که برای سایر موارد درد نوروپاتیک مانند نورتریپتیلین ، گاباپنتین ، پرگابالین و دولوکستین م effectiveثر هستند

  • . آمیتریپتیلین ، یک درمان قدیمی ، موثر است اما نسبت به نورتریپتیلین که از نظر شیمیایی بسیار شبیه است ، عوارض جانبی بیشتری ایجاد می کند.

  • پمادهای بی حس کننده موضعی ، اسپری ها یا کرم هایی مانند لیدوکائین و تکه هایی مانند فنتانیل.

  •  اینها می توانند از آلودینیا بکاهند و پوشش پوستی توسط وصله ها می تواند محافظت بیشتری ایجاد کند.

  • بیس فسفوناتها ، مانند آلندرونات با دوز بالا یا پامیدرونات وریدی ، که تغییرات استخوانی را کاهش می دهد.

  • کورتیکواستروئیدهایی که التهاب / تورم و ادم را درمان می کنند ، مانند پردنیزولون و متیل پردنیزولون.

  • تزریق سم بوتولینوم می تواند در موارد شدید ، به خصوص برای شل شدن عضلات منقبض و بازگرداندن موقعیت های طبیعی دست و پا ، کمک کند.

  • مواد افیونی مانند اکسی کدون ، مرفین ، هیدروکدون و فنتانیل ممکن است برای افرادی که شدیدترین درد را دارند مورد نیاز باشد.

  •  با این حال ، مواد افیونی می توانند حساسیت درد را افزایش داده و خطر وابستگی را ایجاد کنند.

  • آنتاگونیست های گیرنده N-methyl-D-aspartate (NMDA) مانند دکسترومتورفان و کتامین درمان های بحث برانگیز اثبات نشده ای هستند.

تحریک نخاع.

 الکترودهای محرک از طریق یک سوزن به نخاع خارج از نخاع نخ می شوند.

آنها احساس سوزن سوزن شدن در ناحیه دردناک ایجاد می کنند که به

جلوگیری از احساس درد و عادی سازی پیام رسانی به نخاع و مغز کمک می کند.

 الکترودها را می توان به طور موقت برای چند روز قرار داد تا ارزیابی کند که آیا محرک مفید است.

 برای کاشت محرک ، باتری و الکترودها در زیر پوست روی تنه ، جراحی جزئی لازم است.

 پس از کاشت ، محرک ها می توانند خاموش و روشن شوند و با یک کنترل کننده خارجی تنظیم شوند.

 

 

 

CRPS

 

 

 

 

انواع دیگر تحریک عصبی.

 تحریک عصبی کاشته شده را می توان در مکان های دیگر از جمله اعصاب نزدیک آسیب دیده (محرک های اعصاب محیطی) ،

زیر جمجمه (تحریک قشر حرکتی با الکترودها) و در مراکز درد مغز (تحریک عمیق مغز) تحویل داد.

درمان های اخیر غیرتهاجمی موجود در بازار شامل تحریک عصب در عصب پرونئال در زانو است.

دیگری تحریک مغناطیسی Transcranial Magnet یا rTMS است ،

نوعی تحریک غیر مغزی تحریک مغز که از یک میدان مغناطیسی برای تغییر سیگنالینگ الکتریکی در مغز استفاده می کند.

استفاده مشابه در خانه از محرک های الکتریکی مستقیم کوچک جمجمه ای نیز در حال بررسی است.

این روشهای تحریک این مزیت را دارند که غیرتهاجمی هستند.

با این حال ، جلسات درمانی مکرر برای حفظ سود لازم است ، بنابراین به زمان نیاز دارند.

پمپ های داروی مایع نخاعی.

این دستگاه های کاشته شده داروهای تسکین دهنده درد را

مستقیماً وارد مایعی می کنند که ریشه های عصبی و نخاع را غسل می دهد.

به طور معمول ، اینها مخلوطی از مواد افیونی ،

مواد بی حس کننده موضعی ، کلونیدین و باکلوفن هستند.

مزیت این است که می توان از دوزهای بسیار کمی استفاده کرد

که به بیش از کانال نخاع گسترش نمی یابند و سیستم دیگر بدن را تحت تأثیر قرار می دهند.

 این عوارض جانبی را کاهش می دهد و اثر دارو را افزایش می دهد.

درمان های جایگزین و جامع. 

بر اساس مطالعات انجام شده در مورد سایر شرایط دردناک ،

برخی از افراد در حال بررسی روش های درمانی قابل دسترسی مانند ماری جوانا پزشکی ،

اصلاح رفتار ، طب سوزنی ، روش های آرام سازی

(مانند بیوفیدبک ، آرامش عضلانی پیشرونده و حرکت درمانی هدایت شده) و درمان کایروپراکتیک هستند.

 این موارد به نفع علت اصلی CRPS نیستند ، اما به نظر برخی از افراد این موارد مفید است.

معمولاً در دسترس هستند و امتحان آنها خطرناک نیست.

درمان استفاده محدود برای شدیدترین و غیرقابل تسکین دردی که به درمان معمول مانند کتامین پاسخ نداده است .

برخی از محققان گزارش می کنند که از دوزهای پایین کتامین – بیهوشی قوی – به مدت چند روز به صورت داخل وریدی استفاده می شود.

 در برخی از تنظیمات بالینی مشخص شده است که کتامین در درمان دردی مفید است که به سایر درمانها پاسخ خوبی نمی دهد.

 با این حال ، می تواند باعث هذیان و سایر علائم روان پریشی با تأثیر طولانی مدت شود.

درمان های قبلی که به ندرت مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

بلوک عصبی سمپاتیک.

 پیش از این از بلوک های سمپاتیک – که در آن ها بی حس کننده ای در کنار ستون فقرات تزریق می شود

تا فعالیت اعصاب سمپاتیک را مستقیماً مسدود کرده و جریان خون را بهبود بخشد – استفاده شد.

 مطالعات اخیر نشان نمی دهد که پس از از بین رفتن ماده بی حس کننده تزریق شده و در اثر تزریق سوزن ،

خطر جراحت وجود دارد ، هیچ منافع طولانی مدتی وجود ندارد ، بنابراین این روش از پسندیده شده است.

سمپاتکتومی جراحی.

 این باعث از بین رفتن برخی از اعصاب حامل سیگنال های درد می شود.

 استفاده بحث برانگیز است. برخی از کارشناسان فکر می کنند که این مورد غیرمنطقی بوده و CRPS را بدتر می کند ،

در حالی که برخی دیگر نتایج مطلوب گاه به گاه را گزارش می دهند.

سمپاتکتومی باید فقط در افرادی که درد آنها به طور موقت با بلوک های عصبی سمپاتیک کاهش می یابد ، استفاده شود.

بریدن اعصاب یا ریشه های آسیب دیده آسیب دیده

افراد مبتلا به CRPS معمولاً می پرسند که آیا بریدن عصب آسیب دیده در بالای محل آسیب باعث پایان درد می شود؟

در واقع ، این باعث ایجاد ضایعه عصبی بزرگتری می شود که ناحیه بیشتری از اندام را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

 همچنین ، نخاع و مغز نسبت به محرومیت از محرک که می تواند منجر به سندرم درد مرکزی شود ،

واکنش بدی نشان می دهند. غیر از شرایط استثنایی مانند مراقبت تسکینی ، این کار نباید انجام شود.

قطع اندام تحتانی دردناک.

 این یک شکل حتی شدیدتر و ناتوان کننده برش عصب است و عواقب آن برگشت ناپذیر است ،

در حالی که CRPS تقریباً همیشه با گذشت زمان بهبود می یابد ، البته گاهی به آرامی.

قطع عضو فقط برای کنترل درد مناسب نیست ،

اما به ندرت برای مدیریت عفونت استخوان یا اجازه استفاده از پروتز

برای افراد غیر بهبودیافته که مدت طولانی است آسیب دیده اند ، لازم است.

این آخرین چاره نباید بدون در نظر گرفتن چندین متخصص همراه با مشاوره روانشناسی انجام شود.

 

 

 

بیشتر بخوانید:نشانگان توره(TS) چیست؟-اختلال عصبی تیک(TIC)

 

 

 

 

 

منبع:ninds.nih